نامه های عاشقانه

نمونه 1:

...... عزیز

هر چه می کنم نمی توانم دلم را خاموش کنم ، زیرا این آشیانی است که روزگاری پرندگانی نغمه سرا در آن خانه داشتند، وقتی که آخرین پرنده آشیانه را ترک گفته باشد، وقتی که نوبت روزهای تلخ و غم انگیز فرا رسد ، به جای مرغان کاکلی برگهای خشک و دانه های برف چرخ زنان بر آن فرود خواهند آمد .

کاش شورها و امیدهای دل من یکسره در کام ایام فرود روند و دیگر چون نغمه پرندگان یادگاری از آنها نماند ، زیرا آرزو دارم که چون دیگر تپش بالی را در این آشیانه احساس نکنم خویش را به کلی تنها یابم .

برای یکدم ، این خیال شیرین در خاطرم می گذرد که شاید برگ های زرد شده ، چون بال های پرندگان این آشیانه را در زیر خود گیرند، اما خیلی زود احساس می کنم که این برگ ها ، به جای این آشیان ، هم اکنون شاعر و ترانه های او را در زیر خویش گرفته اند .

........

نمونه 2 :

.......عزیزم !

گمان نمی بردم در این شب تاریک برای کسی که اگر او را به هر جای عالم ببندند ،وصله ای ناجور عالم است ، کاغذ بنویسی.                                                                                                                                                        چندین ساعت است چیز می نویسم . حس می کنم خونریزیهای مهمی عنقریب می خواهد در عالم رخ بدهد . چرا از این ستاره ها آتش می بارد ؟ چرا همه جا به ساحت جنگ مهیبی تبدیل یافته است . نمی دانم این خیال از کجا در من قوت یافته است . وقتی که یک ساعت قبل برای انجام کاری اتفاقا از یک معبر پر جمعیت این شهر عبور می کردم ، دلم می خواست کور باشم تا شکل و هیکل ناپسند انسان را نبینم . کر باشم . صدایش را نشنوم . یک وجود آشفته و یاغی فراری از مردم ، مثل من، وجودی است که طبیعت بدتر از آن را پرورش نداده است .

فکر می کنم با چه چیزی می توانم زندگی را دوست بدارم : به یک جا دست می گذارم دستم به شدت می لرزد. پا می گذارم . زیر پایم زلزله ی شدیدی احداث می شود!

اگر مدت های مدید با من زندگی کرده بودی از حالات یک نویسنده تعجب نمی کردی.

گل کم طاقتی را که نمی توان به آن دست زد و آن را چید ، آن گل قلب نویسنده است .

چرا مثل این ابر منقلب نباشم.مثل این ابر گریه نکنم؟ چرا مثل این ابر متلاشی نشوم؟

نه.نه! اگر زندگانی برای باور کردن و دوست داشتن است من مدت ها باور کرده ام و دوست داشته ام . مدت ها راست گفته ام و دروغ شنیده ام . حال بس است.

آنچه بنویسم جز پریشانی چیزی از جبهه ی آن احساس نخواهی کرد. پس خاموش می شوم .

دوستار مهجور تو:

......................

DAR HAR LAHZEH NAMEH NON-PROFIT INTERNET GROUP      گروه اینترنتی غیر مادی در هر لحظه نامه